Είναι φανερό: οι ξένοι δεν ξέρουν από σειρές, απόδειξη ότι όταν τις διασκευάζουμε, αναγκαζόμαστε να τις κάνουμε αγνώριστες. Ακόμα και οι γείτονες Τούρκοι, των οποίων τις απόπειρες για καθημερινά σίριαλ βλέπουμε από ευγένεια και μόνο, έχουν σαφείς ελλείψεις: σπατάλες, σενάρια χωρίς φαντασία και υπερβολικά πιστευτές πλοκές. Τι θα συνέβαινε αν το Ερωτας και Τιμωρία ξαναγυριζόταν με τις προδιαγραφές των ελληνικών σίριαλ;
Κάλαμος Καμένου
Η φατρία των Μπαλντάρ δεν θα ασχολούνταν, φυσικά, με λουκάνικα αλλά με κάτι πιο σικ, όπως οι υπηρεσίες catering, η δικηγορία, τα πετρέλαια ή ένα νέο high tech βιντεοπαιχνίδι που θα έπαιζε στον νέο high tech υπερυπολογιστή, δικής της επινοήσεως και κατασκευής.
Η παλιόγρια Σαχνούρ θα γλίστραγε από μια σκάλα ή θα την έσπρωχνε κάποια κακιά εγγονή για να την κληρονομήσει - σε συνεργασία πάντα με τον σοφέρ. Θα επιζούσε, αλλά θα έχανε τη μνήμη της. Η νέα, μουρόχαυλη, αμνησιακή Σαχνούρ θα έλεγε πράγματα όπως «θυμάμαι… ναι… θυμάμαι… είναι όλα τόσο… θολά». Αυτό θα κράταγε καμιά σεζόν. Μετά, η καλοσυνάτη πλέον γριούλα θα ξαναθυμόταν πόσο «χωμένη» ήταν στο εμπόριο λευκού θανάτου και στο κατσάδιασμα υπηρετριών και θα μετατρεπόταν σε ενοχική καλοσυνάτη γριούλα.Η Γιασεμίν θα έφερνε στον κόσμο δύο γιούς από τον Σαβάς, αλλά έπειτα από κάποιο μπέρδεμα που θα γινόταν στο μαιευτήριο θα της έδιναν μόνο έναν. Ο πρώτος θα ήταν ενάρετος. Ο δεύτερος εκ γενετής τσουτσέκι. Η Γιασεμίν θα γύρναγε στην έπαυλη με το τσουτσέκι και ο ενάρετος θα ζούσε φτωχικά αλλά με αγάπη. Είκοσι χρόνια αργότερα ο καλός θα κέρδιζε μια υποτροφία για το ίδιο κολέγιο όπου πηγαίνει ο κακός.
Στις σκηνές δράσης ο Σαβάς θα γρονθοκοπούσε τον εκάστοτε αντίπαλο (μπράβο, δολοφόνο, προδότη κ.λπ.), σταματώντας όμως αρκετά εκατοστά προτού ακουστεί το «μπαμ», για να μην πονέσει (ο ίδιος).
Ο γόης Μπορά θα είχε μακρύτερα μούσια και γένια και θα έπαιζε με μπρεχτική αποστασιοποίηση. Η φωνή του θα ακουγόταν λες και έχει μόλις ξυπνήσει και τρώει, αγουροξυπνημένος, ένα κουλούρι. Θα τον υποδυόταν ο Αλέξανδρος Σταύρου.
Κάποιος θα έψαχνε διαμάντια, πίνακες, ενδεχομένως και έναν χαμένο κώδικα του Ντα Βίντσι.
Στις εφόδους της Αστυνομίας για ναρκωτικά δεν θα επιστρατεύονταν επτά τζιπάκια και ένα πάνοπλο τάγμα της Τουρκικής Αντιτρομοκρατικής με κουκούλες, αλλά θα αρκούσαν δυο μπάτσοι με πολιτικά κι ένας σκληρός επιθεωρητής με καμπαρντίνα, που θα έλεγε «εντάξει παιδιά, φορέστε τους τα βραχιόλια».
Ανάμεσα στα διάφορα δεινά που τους κατατρέχουν, οι ήρωες θα έβρισκαν τρόπο να εντάξουν μια παροιμία, ένα πείραγμα ή έναν ταρίφα που κάνει αστεία για να σκάσει λίγο το χειλάκι μας. Μετά πάλι νταλκάδες.
Ο μπάρμπας της οικογένειας Μπαλντάρ δεν θα συνερχόταν τόσο εύκολα από την εγχείρηση καρδιάς, θα έπεφτε σε αφασία για έναν μήνα και όλοι θα έκλαιγαν και θα συζητούσαν αν έφτασε η ώρα να τραβήξουν την πρίζα. Μόλις συνερχόταν αυτός θα έπεφτε σε αφασία η νοσοκόμα που γνωρίζει την αλήθεια για τον χαμένο γιο της Γιασεμίν.
Ο κακός αγάς θα έπνιγε τους υποτακτικούς του στην πισίνα, μόνο που στην ελληνική εκδοχή το πτώμα δεν θα έμενε να επιπλέει μπρούμυτα, όπως τα κανονικά πτώματα, αλλά ανάσκελα για να είναι λίγο πιο δραματικό και να κλέβει και καμιά ανάσα ο ηθοποιός. Πού και πού θα έκανε και λίγο ύπτιο.
Η Αννα Ανδριανού θα διασκεύαζε το τούρκικο σενάριο γράφοντας και έναν διευθυντικό ρόλο για τον εαυτό της, ας πούμε διευθύντρια κέντρου ψυχολογικής υποστήριξης ή αυστηρή διευθύντρια στο (μουσουλμανικό) Λύκειο όπου πηγαίνει ο νεαρός άτακτος γιος Μπαλντάρ ανάλογα με τη φαντασίωση της σεζόν. Ο νεαρός άτακτος γιος θα ερωτευόταν τη διευθύντριά του.
Ο Σαβάς και ο αντίπαλός του αγάς θα ενσαρκωνόταν από ανερχόμενους Ελληνες ηθοποιούς τέτοιας σεξουαλικής κατευθύνσεως που παρότι αρχιεχθροί, όταν έπαιζαν στην ίδια σκηνή, θα τους ξέφευγαν βλέμματα γεμάτα πόθο.
Θα υπήρχε οπωσδήποτε ένας ρεπόρτερ ή ένας ιδιωτικός ερευνητής ή ένας γενετιστής ή ένας κουτσομπόλης, ρε αδελφέ, που θα συγκέντρωνε ντοκουμέντα για το ποιος είναι παιδί ποιου, κρατώντας λεπτομερέστατο ημερολόγιο με όλη την πορεία των ερευνών του σε περίπτωση που τον δολοφονήσουν. Θα τον δολοφονούσαν και θα χανόταν το ημερολόγιο.
ΛΕΜΕ «ΓΙΟΚ» ΣΤΙΣ ΣΠΑΤΑΛΕΣ
Το Ερωτας και Τιμωρία είναι μια πολυέξοδη παραγωγή. Αξίζει όμως τα λεφτά του; Η Ελλάδα, η χώρα που διδάσκει στον κόσμο τη σπαρτιατική λιτότητα έχει τρόπους να κόψει τον προϋπολογισμό στο μισό.
Για λόγους ανακύκλωσης, το αρχοντικό των Μπαλντάρ θα ήταν το ίδιο με την έπαυλη της οικογένειας Αντνάν από τον Πειρασμό. Ο Σαβάς θα γνώριζε τη Γιασεμίν στο κλαμπάκι όπου διασκεδάζει ο playboy Μπεχλούλ, πάλι από τον Πειρασμό. Η εταιρεία Μπαλντάρ θα στεγάζονταν στο ίδιο κτίριο με τη Μινγιαπί από τις Χίλιες και μία νύχτες. Το τσεμπέρι της γιαγιάς Ναχρέν θα έκανε και ένα πέρασμα ως σεμεδάκι στο σαλόνι της μαμάς του Εζέλ.Εξωτερικά πλάνα από ελικόπτερο και άλλα τέτοια, κομμένα. Για να σπάσει η κλεισούρα, θα παρεμβάλλονταν εικόνες με ανθρώπους στους δρόμους, μποτιλιαρίσματα στο κέντρο της Αθήνας και καρτ ποστάλ της Ακρόπολης το σούρουπο, από αυτές που στέλναμε στη Eurovision.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου